ສາຍຊີວິດ vs ສາຍນາທີ

ງຶ່ມເຊໄຫຼລົງໃຕ້ ພັດຊາຍແຮ່ຫາດໜີ
ນາທີຊົນສາຍທານ ປຽບປານຊີວີໄດ້
ທຸກຢ່າງເກີດມີໄວ້ ອະນັນຕາຫຼັບຫຼົ່ນ
ໃຜບັນດົນຊາດເຊື້ອ ໃຫ້ມີໄວ້ຄູ່ໂລກາ.

ສະກຸນາປີກນ້ອຍ ຄອຍຊອກກິ່ງທຽມເກາະ
ເຫາະເອືອຍອີງເວຫາ ຮົ່ມໂພໄຊພີງຄູ້
ພູຜາຕາເວັນແຈ້ງ ແຍງຍືນຍົງຄົງແກ່ນ
ແຜ່ນພົບແປປ່ຽນປີ້ນ ບໍ່ສູນສີ້ນຊົ່ວການ.

ນານເນົາບໍ່ເຄີຍເວັ້ນ ພຽນເຂັນມິ່ງມານະ
ພະຍາຍາມອົດທົນ ມຸ່ງໝາຍປະສົງໄວ້
ເຫດສະໃດດວງດ້າມ ບໍ່ສົມຫວັງໃຈຈໍ່
ທໍ້ຖອຍໃຈອ່ອນລ້າ ຊີວາແຫ້ງຫ່ຽວເຫ

ໂອຍນໍ້ ບຸນບຸບເພສ້າງໄວ້ ພໍຊິຊ່ວຍຊູຕາມ ບໍ່ເດ
ພໍຊິອວ່າຍເຫຫັນ ເພິ່ງປະສົງສະບັນໄດ້
ໃຜເດນໍ້ຊິຊ່ວຍຄ້ຳ ເປົ້າປະສົງໃຫ້ເຮືອງຮຸ່ງ
ມຸ່ງຄືເຊພັດຕ້ອນ ໄຫຼຂ້ອນສູ່ທະເລ ແລນໍ້.

ການສຶກສາແບບ STEM ຄືທາງເລືອກທີ່ຈະນຳໄປໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້ຈິງ

ໃນຍຸກປັດຈຸບັນເປັນຍຸກໂລກາພິວັດ ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ຄວາມຮູ້, ວິທະຍາສາດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ ໄດ້ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ກ້າວກະໂດດ ເນື່ອງຈາກສະພາບເອື້ອຍອຳນວຍທາງດ້ານເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ວ່ອງໄວທັນຍຸກທັນເຫດການ. ເວົ້າສະເພາະດ້ານການສຶກສາຖ້າຈະມີ ການຮຽນ-ການສອນທີ່ໃຊ້ແບບການຈົດກ່າຍ, ການທ່ອງທິດສະດີທີ່ຍືດຍາວ,​ ການຮຽນແຕ່ຈາກປື້ມຫົວດຽວ ຫຼື ຈາກຄູສອນຄົນດຽວ, ຮຽນຢູ່ແຕ່ໃນຫ້ອງຮຽນໂດຍປາສະຈາກຄວາມຮູ້ພາຍນອກນັ້ນເຫັນວ່ານໍາໄປໃຊ້ປະໂຫຍດໄດ້ໜ້ອຍ ຫຼື ບໍ່ມີຜົນຕໍ່ການປະກອບອາຊີບໄດ້ເທົ່າທີ່ຄວນ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຮຽນຂາດທັກສະຄວາມເປັນມືອາຊີບ. ໃນຊ່ວງສອງສາມທົດສະຫວັດທີ່ຜ່ານມານີ້ຢູ່ໃນຫຼາຍໆປະເທດທີ່ຈະເລີນແມ່ນເພີ່ນນິຍົມນຳໃຊ້ຫຼັກການສຶກສາແບບ STEM (STEM Education) ເຊິ່ງເຫັນວ່າໄດ້ຮັບຄວາມປະສົບຜົນສຳເລັດເປັນຢ່າງດີ. ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງເຫັນວ່າຄວນຈະນໍາເອົາລະບົບດັ່ງກ່າວມາປະຍຸກໃຊ້ໃນການສຶກສາຂອງປະເທດເຮົາໃຫ້ນັບມື້ນັບດີຂື້ນ.

ຈຸດເລິ່ມຕົ້ນຂອງແນວຄິດການສຶກສາແບບສະເຕັມ ແມ່ນມາຈາກປະເທດສະຫະລັດອາເມລິກາ ທີ່ໄດ້ປະສົບບັນຫາເລື່ອງຜົນການທົດສອບການຮຽນຂອງນັກຮຽນພາຍໃນປະເທດທີ່ເຫັນວ່າມີລະດັບຕ່ຳກວ່າຫຼາຍປະເທດ ແລະ ສົ່ງຜົນຕໍ່ຄວາມສາມາດດ້ານວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ວິສະວະກຳ. ດັ່ງນັ້ນ, ລັດຖະບານຈິ່ງມີນະໂຍບາຍສົ່ງເສີມການສຶກສາໂດຍພັດທະນາ STEM Education ຂຶ້ນມາເພື່ອຫວັງຈະຊ່ວຍການຍົກລະດັບ ການທົດສອບດ້ານຄະນິດວິທະຍາສາດລະດັບສາກົນ ໃຫ້ສູງຂຶ້ນ ແລະ ຈະເປັນແນວທາງໜຶ່ງໃນການສົ່ງເສີມທັກສະທີ່ຈໍາເປັນສຳລັບຜູ້ຮຽນໃນສັດຕະວັດທີ 21 ເຊັ່ນ:ຜູ້ຮຽນສາມາດເຂົ້າໃຈເນື້ອໃນ, ສາມາດພັດທະນາທັກສະການຄິດ ໂດຍສະເພາະການຄິດຂັ້ນສູງ, ການຄິດວິເຄາະ (Critical Thinking), ​ການຄິດສ້າງສັນ (Creative Thinking) ແລະ ມີທັກສະການເຮັດວຽກດ້ານການເຮັດວຽກເປັນທີມ ແລະ ການສື່ສານທີ່ມີປະສິດທິພາບ.

ການສຶກສາແບບ STEM ເປັນແນວທາງການສຶກສາທີ່ໄດ້ບູລະນາການຄວາມຮູ້ລະຫວ່າງສາດສາຂາວິຊາຕ່າງໆເຊັ່ນ:

-      Science: ເປັນວິຊາທີ່ສຶກສາກ່ຽວກັບປະກົດການຕ່າງໆທາງທໍາມະຊາດ, ໂດຍການອາໄສຂະບວນການສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ ແລະ ຂໍ້ເທັດຈິງ.

-      Technology:  ເປັນວິຊາວ່າດ້ວຍຂະບວນການເຮັດວຽກທີ່ມີການປະຍຸກນໍາໃຊ້ວິທະຍາສາດສາຂາອື່ນໆ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງມານໍາໃຊ້ໃນການແກ້ໄຂບັນຫາ, ປັບປຸງ ຫຼື ພັດທະນາສິ່ງຕ່າງໆ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການ ຫຼື ຄວາມຈໍາເປັນຂອງມະນຸດ

-       Engineering: ເປັນວິຊາທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການສ້າງສັນນະວັດຕະກຳ ຫຼື ສ້າງສິ່ງຕ່າງໆ ເພື່ອມາອໍານວຍຄວາມສະດວກຂອງມະນຸດ ໂດຍອາໄສຄວາມຮູ້ດ້ານວິທະຍາສາດ, ຄະນິດສາດ ແລະ ຂະບວນການທາງເຕັກໂນໂລຊີ ມາປະຍຸກໃຊ້ ເພື່ອສ້າງສັນຊິ້ນງານຕ່າງໆ.

-       Mathematics: ເປັນວິຊາທີ່ວ່າດ້ວຍການສຶກສາກ່ຽວກັບການຄໍານວນ ຫຼື ຄິດໄລ່ ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານສໍາຄັນໃນການສຶກສາ ແລະ ຕໍ່ຍອດວິຊາທາງວິສະວະກຳ ແລະ ອື່ນໆ.

ດັ່ງນັ້ນ, ການສຶກສາແບບ STEM ຈຶ່ງໝາຍເຖິງອົງຄວາມຮູ້ ວິຊາການຂອງສາດທັງສີ່ສາຂາທີ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັນໃນໂລກຂອງຄວາມເປັນຈິງທີ່ຕ້ອງອາໄສອົງຄວາມຮູ້ຕ່າງໆມາບູລະນາການເຂົ້າດ້ວຍກັນໃນການດຳເນີນຊີວິດ ແລະ ການເຮັດວຽກ, ເປັນແນວທາງການຈັດການສຶກສາໂດຍເນັ້ນການນຳຄວາມຮູ້ໄປໃຊ້ໃນການແກ້ໄຂບັນຫາໃນຊີວິດຈິງ ລວມທັງການພັດທະນາຂະບວນການ ຫຼື ຜົນຜະລິດໃໝ່ທີ່ເປັນປະໂຫຍດໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ການດຳເນີນຊີວິດຕົວຈິງ.

ຫຼັກການສຶກສາແບບ STEM ສາມາດປະຍຸກໃຊ້ເຂົ້າໃນການຮຽນ-ການສອນນັບຕັ້ງແຕ່ຂັ້ນອະນຸບານຈົນເຖິງລະດັບວິຊາຊີບ ແລະ ມະຫາວິທະຍາໄລ. ໂດຍການຮຽນ-ການສອນແບບເອົານັກຮຽນເປັນໃຈກາງໃນການປະຕິບັດເຊິ່ງອາຈານເປັນຜູ້ແນະນຳ, ອາຈານຕ້ອງຮູ້ຖອດເອົາປະເດັນທີ່ສຳຄັນທີ່ຈະເປັນປະໂຫຍດ ແລະ ໄດ້ນໍາໃຊ້ເຂົ້າໃນຊີວິດປະຈໍາວັນມາເປັນໂຈດບັນຫາໃຫ້ນັກຮຽນສົນທະນາ ຫຼືຫາທາງແກ້ໄຂບັນຫາ ແລະ ນອກນັ້ນຍັງສາມາດທີ່ຈະເຊີນເອົາບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານຈາກຫຼາກຫຼາຍສາຂາອາຊີບມາຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້, ເຕັກນິກ ແລະ ວິທີການຕ່າງໆ ເພື່ອຈັດຕັ້ງການຮຽນໂດຍຜ່ານການເຮັດກິດຈະກໍາໃຫ້ນັກຮຽນຕາມຄວາມເປັນໄປໄດ້. ນອກນັ້ນ, ຜູ້ຮຽນຍັງສາມາດຮຽນຈາກສື່ດ້ານຕ່າງໆ ເປັນຕົ້ນແມ່ນ ທາງອິນເຕີເນັດ, ຄລິບວິດີໂອຕ່າງໆ, ຮຽນຈາກຄົນໃນຄອບຄົວ, ຮຽນນໍາໝູ່ເພື່ອນ ແລະ ຮຽນນໍາຄົນໃນສາຂາອາຊີບຕ່າງໆໃນສັງຄົມ.

ເວົ້າລວມແລ້ວ, ການສຶກສາແບບ STEM ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງໃໝ່ ແຕ່ເປັນການຕໍ່ຍອດຫຼັກສູດໂດຍການບຸລານາການການຮຽນຮູ້ດ້ານວິທະຍາສາດ,​ ຄະນິດສາດ,​ ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ຂະບວນການທາງວິສະວະກໍາສາດ ເພື່ອເນັ້ນການນໍາຄວາມຮູ້ໄປໃຊ້ການແກ້ໄຂບັນຫາໃນການດໍາເນີນຊີວິດ ລວມທັັງຄວາມສາມາດພັດທະນາຂະບວນການ ຫຼື ຜົນຜະລິດໃໝ່ທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ການດຳເນີນຊີວິດ ແລະ ການປະກອບອາຊີບໃນອະນາຄົດ ອີກທັງວິຊາທັງ 4 ເປັນວິຊາທີ່ມີຄວາມສໍາຄັນຫຼາຍຕໍ່ການເພີ່ມຂີດຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນທາງເສດຖະກິດ, ການພັດທະນາຄຸນນະພາບຊີວິດ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງປະເທດ  ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນວິຊາທີ່ສົ່ງເສີມໃຫ້ຜູ້ຮຽນ ໄດ້ມີຄວາມຮູ້ຄວາມສາມາດທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດໄດ້ຢ່າງມີຄວາມສຸກ ໃນຍຸກປັດຈຸບັນ.

ເຫດຜົນຂອງການດຳລົງຊີວິດຢູ່ ຕາມແບບ Ikigai

ການທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເບື່ອຊີວິດຂອງເຮົາຢູ່ເລື້ອຍໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຜິດຫວັງ ຫຼື ບໍ່ພໍໃຈໃນເລື້ອງຕ່າງໆເປັນຕົ້ນວ່າ: ການຂີ້ຄ້ານເຮັດວຽກ, ເບື່ອວຽກທີ່ເຮັດ, ເບື່ອເພື່ອນຮ່ວມງານ, ເບື່ອຫົວໜ້າ,  ເບື່ອລະບົບອົງກອນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຍຸດຕິທຳ, ເບື່ອການເອົາລັດເອົາປຽບຂອງຄົນໃນສັງຄົມ, ບໍ່ພໍໃຈໃນລາຍໄດ້ທີ່ບໍ່ພໍໃນການດຳເນີນຊີວິດ, ຄວາມທຸກໃຈທີ່ຖືກຄົນອື່ນເອົາປຽບ ແລະ ອື່ນໆ ນັ້ນກໍ່ຍ້ອນວ່າເຮົາບໍ່ເຫັນພາບລວມຂອງອົງປະກອບ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ເຫດຜົນຂອງການດຳລົງຊີວິດຢູ່” ຫຼື Ikigai (生き甲斐) ເຊິ່ງລະບົບດັ່ງກ່າວແມ່ນຖືກຄົ້ນພົບຢູ່ເມືອງໂອກີນາວາປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ທີ່ການຄົ້ນພົບ ແລະ ເຂົ້າໃຈເຖິງລະບົບນີ້ເອງທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນໂອກີນາວາ ສ່ວນຫຼາຍມີອາຍຸຍືນເຖິງ 100 ປີ.

ລະບົບ Ikigai ໜ້າຈະເປັນຄຳທີ່ເໝາະສົມກັບຄົນໃນຍຸກສັງຄົມປັດຈຸບັນ ທີ່ເປັນສັງຄົມກະຫາຍແຮງບັນດານໃຈໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ການໃຊ້ຊີວິດ, ສັງຄົມທີ່ຊອກສະແຫວງຫາເຫດຜົນທຸກຢ່າງທີ່ເຮົາເຮັດ ແມ້ກະທັ້ງເຫດຜົນທີ່ເຮົາຂີ້ຄ້ານ, ເຫດຜົນທີ່ຢາກອອກຈາກວຽກໄປຈົນເຖິງເຫດຜົນທີ່ເຮົາຢາກດຳເນີນຊີວິດຢ່າງມີອິດສະຫຼະ.

ໃນແຜນພາບຂ້າງເທິງ ມັນໄດ້ອະທິບາຍເຖິງອົງປະກອບ ຂອງ ລະບົບ Ikigai ໄວ້ຢ່າງຊານສະຫຼາດ ແລະ ປານີດ ໃຫ້ເຮົາພໍມີສະຕິຮັບຮູ້ວ່າຫາກເຮົາຈະມີ “ເຫດຜົນຂອງການດຳລົງຊີວິດຢູ່” ໃນຊີວິດນີ້ ມັນຕ້ອງມີເຫດຜົນ 4 ຢ່າງເຫຼົ່ານີ້ປະກອບກັນນັ້ນກໍ່ຄື:

1.     ການໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ເຮົາມັກ

2.    ເປັນສິ່ງທີ່ເຮົາຖະໜັດ (ຄວາມສາມາດ)

3.    ເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງການຂອງຄົນໃນສັງຄົມ (ແກ້ໄຂບັນຫາໃຫ້ຄົນອື່ນ)

4.    ສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າພໍທີ່ຈະໃຫ້ຄົນອື່ນຍອມຈ່າຍເງິນເພື່ອແລກກັບມັນ.

ໃນທາງປະຕິບັດກໍ່ຄືຕ້ອງມີ 4 ຢ່າງເຫຼົ່ານີ້:

1.     Passion (ຄວາມຫຼົງໄຫຼ) ຄື: ຄືສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດໄດ້ດີ ແລະ ມີຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ເຮັດ.

2.    Mission (ພາລະກິດ) ກໍ່ຄືການໃຊ້ຄວາມພຽນພະຍາຍາມ, ສຸມຈິດສຸມໃຈຕັ້ງໝັ້ນນ່ຽວແນ່, ມີອຸດົມການ, ເຮັດເພື່ອສັງຄົມ, ເຮັດເພື່ອຄົນອື່ນ.

3.    Vocation (ຄວາມມີສີມື): ເປັນວຽກທີ່ເຮັດດ້ວຍທັກສະສີມີ, ອອກເຫື່ອອອກແຮງ, ເບິ່ງເຫັນເປັນຮູບປະທໍາ, ຈັບຕ້ອງບາຍໄດ້, ເປັນສິ່ງທີ່ນໍາໃຊ້ໄດ້ຈິງໃນຊີວິດປະຈໍາວັນ, ມີປະໂຫຍດ, ນໍາໄປຂາຍໄດ້ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜົນຜະລິດ ຫຼື ຮູບແບບການບໍລິການອື່ນໆ.

4.    Profession (ຄວາມເປັນມືອາຊີບ): ກໍ່ຄືການມີຄວາມຮູ້, ການມີຫຼັກວິຊາການທີ່ສ້າງຄວາມເປັນມືອາຊີບ, ມີສິ່ງທີ່ຢັ້ງຢືນອ້າງອີງ ຫຼື ສະເເດງເຖິງມາດຕະຖານຂອງການປະກອບອາຊີບນັ້ນໆ ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຍອມຮັບໄດ້ ແລະ ຍອມຈ້າງ ຫຼື ຈ່າຍເງິນເພື່ອແລກກັບການໃຫ້ບໍລິການນັ້ນ.

 ຖ້າເຮົາຫາອົງປະກອບ 4 ຢ່າງນີ້ພົບເຮົາກໍ່ຈະຄົ້ນພົບ Ikigai ຂອງຊີວິດເຮົາ ແລະ ກໍ່ຈະອີ່ມເອີບໃຈໄດ້ວ່າ ມັນເປັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາຕື່ນນອນຕອນເຊົ້າເພື່ອມາດຳເນີນຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໄດ້ຈົນເຖິງອາຍຸ 70, 80, 90 ຫຼື 100 ປີ ກໍ່ເປັນໄດ້.

ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສົນໃຈໃນພື້ນທີ່ສີຂຽວໆໃຈກາງຂອງແຜນພາບນີ້ທີ່ຂຽນວ່າ Ikigai ພໍປານໃດ ແຕ່ສິ່ງທີ່ສົນໃຈກໍ່ຄືພື້ນທີ່ສາມລ່ຽມນ້ອຍ 4 ອັນທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບມັນຫຼາຍກວ່າ ເພາະ 3 ລ່ຽມ 4 ອັນຕັ້ງຫາກທີ່ເປັນປັດໃຈເຮັດໃຫ້ເຮົາເຫັນເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາ “ບໍ່ຢາກດຳລົງຊີວິດຢູ່” ໃນຈຸດທີ່ເຮົາເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ເຊິ່ງນັ້ນກໍ່ຄືເຫດຜົນທີ່ເຮັດໃຫ້ເຮົາເຮັດວຽກ ຫຼື ໃຊ້ຊີວິດ ຢ່າງ “ບໍ່ມີຄວາມສຸກ” ຫຼື “ທຸກທໍລະມານ”.

ສະພາວະທັງ 4 ຢ່າງນັ້ນກໍ່ຄື:

1.     ສະພາວະກະເປົາແຫ້ງ: ຄືການມີຄວາມສຸກກັບສິ່ງທີ່ເຮັດ ແຕ່ຂາດຄວາມໝັ້ນຄົງທາງຖານະທາງການເງິນ ເນື່ອງຈາກວຽກທີ່ເຮັດຢູ່ ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງເປັນລາຍຮັບໄດ້ ເໝືອນພວກທີ່ມັກເຮັດກິດຈະກໍາໃນຍາມຫວ້າງແຕ່ພັດຂາຍບໍ່ໄດ້, ຂາຍບໍ່ອອກ ຫຼື ເຖິງໄດ້ກໍ່ໄດ້ໜ້ອຍເຊິ່ງບໍ່ພຽງພໍລ້ຽງຊີວິດໃຫ້ຢູ່ລອດໄດ້.

2.    ສະພາວະກ້ຳກືນຝຶນທົນ: ຄືການຕື່ນເຕັ້ນກັບສິ່ງທີ່ເຮັດ ພໍມີລາຍໄດ້ ແຕ່ກັບຂາດຄວາມໝັ້ນຄົງ ເພາະສິ່ງທີ່ເຮັດຢູ່ນັ້ນ ເຮົາບໍ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານພຽງພໍ ເໝືອນພວກທີ່ຈົບການຕະຫຼາດ, ລັດຖະສາດ ຫຼື ສາຍສັງຄົມ ແລ້ວໄປເຮັດວຽກໃນການບໍລິຫານທົ່ວໄປ ພໍລະບົບຫຼົ້ມ ຫຼື ລະບົບມີການປ່ຽນແປງເຮົາກໍ່ຄອຍຫຼົ້ມໄປນຳລະບົບ ເພາະບໍ່ມີຄວາມສາມາດແລະ ທັກສະໃດຕິດຕົວເປັນຮູບປະທຳທີ່ພໍເປັນຕົວເປັນຕົນໃຫ້ໄດ້ເອົາໄປສ້າງລາຍໄດ້ອັນໃໝ່ໄດ້.

3.    ສະພາວະຂາດພະລັງ: ຄືການມີຊີວິດທີ່ເບິ່ງຄືຈະຕອບໂຈດທຸກຢ່າງ ໃຊ້ຊີວິດໄດ້ຢ່າງສະບາຍ ແຕ່ກັບຮູ້ສຶກວ່າ ຊີວິດບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງເນື່ອງຈາກເຮົາບໍ່ໄດ້ຮັກໃນສິ່ງທີ່ເຮົາເຮັດ ເໝືອນນັກກວດສອບບັນຊີ, ທະນາຍຄວມ ຫຼື ນັກອອກແບບ ພວກນີ້ລາຍໄດ້ດີ ແຕ່ຂ້າງໃນມັນບໍ່ເຕັມ.

4.    ສະພາວະບໍ່ມີຕົວຕົນ: ຄືການໄດ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຕົນເອງຮັກ, ເບິ່ງຄືຈະພໍໃຈໃນຈຸດທີ່ຕົນເອງເປັນຢູ່ ແຕ່ກັບຮູ້ສຶກວ່າສິ່ງທີ່ທຸ້ມເທກັບບໍ່ມີປະໂຫຍດຕໍ່ຄົນຮອບຕົວ ແລະ ໂລກໃບນີ້ພໍເທົ່າໃດ.

Ikigai ມີຄວາມໝາຍໃກ້ຄຽງກັບເປົ້າໝາຍຊີວິດ ແຕ່ແຕກຕ່າງບ່ອນທີ່ວ່າ Ikigai ບໍ່ມີວັນທີ່ຈະສິ້ນສຸດ ອາດຈະເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານຈະຕ້ອງເຮັດໃນທຸກໆມື້ ຫຼື ສິ່ງທີ່ທ່ານຢາກເຮັດຕະຫຼອດໄປໃນຕະຫຼອດຊີວິດ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຽງສິ່ງທີ່ທ່ານຝັນເຖິງ ແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ລົງມືເຮັດ ແລະ ຄົນອື່ນກໍ່ເຫັນຜົນຂອງມັນ.

ລວມຄວາມແລ້ວກໍ່ຄື ການເອົາຈຸດແຂງຂອງເຮົາມາເຍືອງໃສ່ໃຫ້ຕອບໂຈດບັນຫາຂອງສັງຄົມ(ແກ້ໄຂບັນຫາໃຫ້ຄົນອື່ນ) ແລະ ສາມາດສ້າງລາຍຮັບເພື່ອລ້ຽງຊີວິດໄດ້ ແລ້ວເຮົາກໍ່ຈະຢູ່ຢ່າງມີຄວາມສຸກກັບມັນ.

ຖ້າຈະຄິດການໃຫຍ່ໃຈຕ້ອງນິ້ງ.

ຖ້າຢາກຈະສຳເລັດການໃຫຍ່ ບາງຄັ້ງມັນຕ້ອງໃຊ້ເວລາດົນນານພໍສົມຄວນ ບາງທີກໍ່ເຖິງຂັ້ນດົນຈົນກວ່າຈະໝົດຊົ່ວຊີວິດຕົນເອງໄປ ແລະ  ສືບຕໍ່ອຸດົມການໃສ່ເຊັ່ນລູກ ເຊັ່ນຫຼານ ຈຶ່ງຈະປະສົບຄວາມສຳເລັດຈາກຜົນພອຍໄດ້ຂອງຄົນຜູ້ທີ່ຄິດການໃຫຍ່ໄວ້ນັ້ນປູທາງ ວາງແຜນໄວ້ຢ່າງແຍບຍົນມາໃຫ້.

ບາງຄັ້ງຕ້ອງໄດ້ອົດທົນກ້ຳກືນເປັນທາດຮັບໃຊ້ຂ້າເສິກ, ຖືກມອງຂ້າມ, ຖືກເມີນເສີຍໃສ່, ເໝືອນຄົນທີ່ມີຊີວິດແຕ່ບໍ່ມີຕົວຕົນໃນວົງສັງຄົມ ຫຼື ມີບົດບາດໃນໜ້າທີ່ການງານຫຍັງເລີຍ ເຖິງຈະເບັ່ງກ້າມໃສ່ໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນມັນກໍ່ບໍ່ມີຄວາມໝາຍຫຍັງ ເພາະຮູ້ຢູ່ແກ່ໃຈວ່າເວລານີ້ມັນແມ່ນເວລາຄົນອື່ນກຳລັງເປັນໃຫຍ່ໃນອຳນາດ ແລະ ການວາງເກມໝາກລຸກມັນຢູ່ໃນມືຂອງຄົນອື່ນ ທາງທີ່ດີກໍ່ຕ້ອງເປັນເໝືອນໝາທີ່ຕ້ອງໄດ້ຄອຍລະວັງ ຫຼອບຫາງເອົາໄວ້ ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນຈະຖືກຜູ້ມີອຳນາດເດັດຫົວຂາດໄປໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ.

ແຕ່ເຂົາຄົນນັ້ນຈະບໍ່ຢຸດນິ້ງທີ່ຈະຄ່ອຍຖ່ອມຕົນ ພັດທະນາຕົນເອງ, ບໍ່ໄດ້ລົດລະການຝຶກຝົນຫຼໍ່ຫຼອມທັກສະ, ຄ່ອຍສະສົມກຳລັງ, ຝັງຕົວຍາວນານຢ່າງງູ່ຈຳສິນຈົນຄູ່ຕໍ່ສູ້ເບິ່ງບໍ່ມີຜິດໄພກັບເຂົາໄປແລ້ວຢ່າງຕາຍໃຈ, ມີຄວາມອົດກັ້ນທຸ່ນທ່ຽງ ເປັນຄົນມີເປົ້າໝາຍທີ່ແນ່ວແນ່ ແລະ ຊັດເຈນທີ່ສຸດໄວ້ໃນມັນສະໝອງຂອງເຂົາໂດຍການໃສ່ກຸນແຈປິດເປັນຄວາມລັບແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວໃນໂລກ ຄ່ອຍໆບົ່ມເພາະລໍຖ້າວັນໜຶ່ງມັນກຽມຈະປະຖຸອອກມາຫາກໃນເມື່ອມັນມີໂອກາດ ທີ່ເອື້ອຍອຳນວຍ ແລະ ເໝາະສົມ ຈະມີຈັກວັນຟ້າມັນຈະແບ່ງໂອກາດມາໃຫ້ເຂົາ ແລ້ວເມື່ອເຖິງເວລານັ້ນມາເຖິງຄວາມປະນີປະນອມ ຍັ້ງຕີນຍັງມື ມັນກໍ່ຈະບໍ່ຢູ່ຄືກັນ.

ການຈະຄິດການໃຫຍ່ນັ້ນ ໃນການຈະລົງມືກະທຳສິ່ງໃດຕ້ອງໄດ້ພິຈາລະນາໄຄວ່ຄວນໃຫ້ເຖິງທີ່ສຸດວ່າມັນຈະຄຸ້ມ ຫຼື ບໍ່ກັບສິ່ງທີ່ຈະລົງມືກັບມັນ, ບໍ່ແມ່ນວ່າຈະເສຍເວລາເສຍເຫື່ອເສຍແຮງໂດຍທີ່ເປົ່າປະໂຫຍດ ວຽກໃດມາກໍ່ບໍ່ແມ່ນວ່າສະເໜີໜ້າເຂົ້າຮັບ ເຮັດຕັ້ງແຕ່ໄມ້ຈີ້ມຟັນ ຢັນເຮືອຮົບ, ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຕ້ອງເຕືອນໃຈກໍ່ຄືຢ່າຍຶດຕິດກັບສິ່ງໃດໜຶ່ງຈົນເກີນໄປ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໜ້າທີ່ການງານທີ່ເຮົາຮັກ ທີ່ເຮົາຫຼົງໄຫຼກັບມັນ, ຕຳແໜ່ງທີ່ກຳລັງຮັບຜິດຊອບ ຫຼື ຄວາມສຸກທີ່ທ່ານກຳລັງດູດດື່ມກັບມັນຢູ່ ແຕ່ໃຫ້ຄິດວ່າເຖິງຄາວທີ່ຄົນຜູ້ມີອຳນາດເຂົາຈະເດີນໝາກກັບເຮົາ ກໍ່ຕ້ອງຄອຍຫຼອບໄຫຼໄປນຳເກມຂອງເຂົາກ່ອນ, ເຖິງເວລາສະຫຼະບ່ອນທີ່ຕົນເອງນັ່ງກໍ່ຕ້ອງສະຫຼະ ຢ່າໄປແຂງກະດ້າງ ຫຼື ຍຶດຕິດຫ່ວງກັບມັນຈົນຄອຍດອມໃຈໂຕເອງຕາຍເສຍກ່ອນ.


ສະນັ້ນ, ການທີ່ຈະເຮັດວຽກງານການໃຫຍ່ໃດໆ ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຈະບໍ່ສ່ຽງໃນສະຖານະການທີ່ບ້ານເມືອງກຳລັງຕົກຢູ່ໃນສະພາບສົນລະວົນ ຄົນກຳລັງແຕກຕື່ນຍາດຊິງອຳນາດກັນນັ້ນ. ທາງທີ່ດີຄວນຈະຫຼີກລ້ຽງສະພາບທີ່ວຸ້ນວາຍດັ່ງກ່າວ ແລະ ຫາເວລາຢູ່ໃນບ່ອນສະຫງົບເພື່ອຮັກສາສະພາບຈິດຕົນເອງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງ, ກິນອາຫານທີ່ມີປະໂຫຍດຕໍ່ຮ່າງກາຍ, ອອກກຳລັງກາຍສະໝ່ຳສະເໝີໃຫ້ສຸຂະພາບແຂງແຮງ ອາຍຸຈະໄດ້ຍືນຍາວ, ອ່ານໜັງສືທີ່ດີໆພັດທະນາສະໝອງ ແລະ ລໍຖ້າວັນທີ່ມັນສຸກງອມພໍດີທີ່ຈະມາເຖິງແລ້ວຈຶ່ງລົງມືກັບມັນ. 

ຜົນຂອງການເຮັດວຽກ ຂຶ້ນກັບທີ່ເຮົາຄິດ

ຊີວິດຂອງຄົນເຮົາຈະລົ້ມ ຫຼື ລຸກ ລ້ວນແຕ່ມາຈາກຄວາມຄິດໃນໃຈເຮົາ, ການສ້າງຄວາມເຊື່ອ ແລະ ບອກກັບໂຕເອງວ່າເຮົາສາມາດປະສົບຄວາມສໍາເລັດໄດ້ ເຮົາກໍ່ຈະເຮັດສິ່ງນັ້ນໄດ້.

ຈົ່ງຕັດຄວາມເຊຶ່ອ ຫຼື ຄໍາແນະນໍາຂອງຄົນອື່ນ ທີ່ມີແຕ່ຈະບັນທອນຈິດໃຈ ຈົນເຮັດໃຫ້ເຮົາປະສົບແຕ່ຄວາມປະລາໄຊ,
ບອກໂຕເອງວ່າເຮົາສາມາດເຮັດໃຫ້ມັນສໍາເລັດລົງໄດ້.

ຄົນທີປະສົບຄວາມສໍາເລັດຈົນເຮັດໃຫ້ໂລກຈົດຈໍານັ້ນ ເພາະເຂົາມີຄວາມເຊື່ອວ່າເຂົາສາມາດເຮັດມັນໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ.

ທ່ານກໍ່ເຊັ່ນກັນ ທ່ານເຮັດໃຫ້ມັນສໍາເລັດໄດ້ ກໍ່ຂຶ້ນກັບຄວາມຄິດຂອງທ່ານ ແລ້ວເຮັດໃຫ້ມັນບັນລຸເປົ້າໝາຍ ຕາມຄວາມມຸ່ງຫວັງ

ວິທີປຸກພະລັງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອ 3 ປະການ

ການທີ່ຈະປຸກພະລັງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອທີ່ຍັງຄົງບົ່ມຊ້ອນ ຫຼື ຫຼັບໃຫຼຢູ່ນັ້ນ ໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີບມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ນມາ ໃຫ້ແຂງແກ່ງ ມີ 3 ປະການດັ່ງນີ້:

1. ຄິດວ່າຕ້ອງສຳເລັດ ຢ່າຄິດວ່າຈະລົ້ມເຫຼວ: ເມືອປະສົບບັນຫາ ຄົນເຮົາຈະມີສອງຄວາມຄິດ ຄື ຊະນະ ແລະ ຜ່າຍແພ້ ຈົ່ງເລືອກເອົາຄວາມຄິດທີ່ຈະຊະນະ ເພື່ອຊີ້ນຳຄວາມຄິດ ແລະ ຄວບຄຸມຈິດໃຈເຮົາໃຫ້ຄິດແຜນ ແລະ ກົນລະຍຸດ ໃນການແກ້ບັນຫາໃຫ້ສຳເລັດ.
2. ເຕືອນຕົວເອງວ່າເຮົາເກັ່ງກວ່າທີ່ເຮົາຄິດ: ຄົນທີ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດ ບໍ່ແມ່ນວ່າເຂົາຈະມີສະໝອງທີ່ດີເລີດ ຫຼື ຍ້ອນບຸນວາດສະໜາ ແຕ່ເປັນຜົນມາຈາກການພັດທະນາຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນໃຈຕົນເອງ ແລະ ເຮັດຕາມນັ້ນ. ຈົ່ງຢ່າຍອມຮັບ ຫຼື ສະແດງໃຫ້ໃຜເຫັນວ່າ ທ່ານເປັນຄົນກະຈອກເປັນອັນຂາດ.
3. ຄິດໃຫ້ໃຫຍ່: ຂະໜາດຂອງຄວາມສໍາເລັດເປັນຜົນມາຈາກຄວາມຄິດ ຄິດໃຫຍ່ກໍ່ຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ຄວາມຄິດໃຫຍ່ ແລະ ແຜນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ປົກກະຕິແລ້ວ ຈະເຮັດໄດ້ງ່າຍກວ່າ ຄວາມຄິດນ້ອຍ ແລະ ແຜນການອັນນ້ອຍ.

ຈົ່ງພັດທະນາຕົວເອງເພື່ອສ້າງຄວາມພ້ອມໃນການທີ່ຈະກ້າວໄປຂ້າງໜ້າຢ່າງສະຫງ່າງາມ.

ປຸກຄວາມເຊຶ່ອໝັ້ນໃນໃຈຕົວເອງຂຶ້ນມາ

ຄວາມບໍ່ປະສົມຜົນສໍາເລັດໃນຊີວິດສ່ວນໃຫຍ່ເພາະບໍ່ໝັ້ນໃຈໃນສິ່ງທີ່ກໍາລັງເຮັດ, ຄົ້ນຫາຕົວເອງບໍ່ພົບ, ເຮັດໃຫ້ໃຊ້ຊີວິດໄປຕາມມີຕາມເກີດ ເຮັດຕາມຄົນອຶ່ນສັ່ງໂດຍບໍ່ມີເງື່ອນໄຂ (ຄືກັບຜູ້ຂຽນໃນປັດຈຸບັນ).

ຄົນທີ່ເຊື່ອໝັ້ນໃນຕົວເອງ ເຂົາຮູ້ວ່າເປົ້າໝາຍຊີວິດແມ່ນຫຍັງ ແລະ ວາງແຜນລົງມືເຮັດມັນຢ່າງໝັ້ນໃຈ.

ເມື່ອມີສິ່ງໃດທີ່ເຂົ້າມາບັ່ນທອນຄວາມເຊື່ອໝັ້ນໃນໃຈເຂົາ ເຂົາຈະໃຊ້ເຫດຜົນເພື່ອໄຈ້ແຍກມັນ ຖ້າບໍ່ມີປະໂຫຍດຫຍັງ ເຂົາຈະຂວ່າງມັນຖິ້ມຢ່າງບໍ່ໄດ້ສົນໃຈໄຍດີ ເພາະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ມີແຕ່ຈະມາວຸ້ນວາຍຈິດໃຈເຂົາເທົ່ານັ້ນ.

ຢ່າໃຫ້ຄວາມຝັນຂອງທ່ານຕາຍແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມ

ທ່ານມັກເປັນຄືກັນບໍ່ ເວລາທີ່ຄິດອອກໄອເດຍ (Idea) ສຸດເຈັງ ເປັນຄວາມຄິດທີ່ບັນເຈີດວ່າຊັ້ນເທາະ ທີ່ຢາກລົງໄມ້ລົງມື ເຮັດຫຍັງອັນໃດອັນໜຶ່ງ ພໍເປັນຊິ້ນເປັນອັນ ແລ້ວລອງໄປເວົ້າໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຄົນຮັກ, ຄົນໄວ້ໃຈ, ຍາດໃກ້ສິດ, ພໍ່ແມ່, ເພື່ອນຮັກ... ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຫັນດີນຳ ແລະ ສະໜັບສະໜູນຄວາມຄິດຂອງເຮົາ ແຕ່ຮູ້ບໍ່ວ່າຜົນຕອບແທນທີ່ໄດ້ມັນຊ່າງໜ້າຜິດຫວັງເປັນສ່ວນໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ເຄີຍທີ່ຈະມີຂໍ້ສະເໜີ ຫຼື ຂໍ້ແນະນຳທາງດ້ານບວກຈັກຄໍາ ຄືກັບວ່າຊູໝາກບານໃຫ້ເຂົາກຸບໃສ່ໜ້າເຮົານີ້ລະ ແລະ ນັ້ນລະຄືຜູ້ເປັນຄາດຕະກອນສັງຫານຄວາມຝັນຂອງເຮົາ ເຮັດໃຫ້ຄວາມຝັນຂອງເຮົາມັນຕາຍແຕ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ເລີ່ມເປັນຕົວເປັນຕົນ.

ສະນັ້ນ, ເມືອໃດຫາກທ່ານມີຄວາມຄິດທີ່ດີແລ້ວພຽງແຕ່ເກັບມັນໄວ້ໃນໃຈອີກບໍ່ດົນມັນກໍ່ຄົງລືມ. ທາງທີ່ດີທີ່ສຸດກໍ່ຄື ຈົ່ງຂຽນມັນອອກມາທັນທີ່ເພື່ອເນັ້ນຢ້ຳເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຮູບຮ່າງໃນສະໝອງ ເຮັດໃຫ້ມັນຊັດເຈນເປັນຮູບປະທຳ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງກຳນົດແຜນການທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ມັນສຳເລັດ, ກໍານົດເວລາໃນການເຮັດມັນແຕ່ລະຂັ້ນ.

ເປົ້າໝາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ແມ່ນຕ້ອງໃຊ້ເວລາທີ່ຍາວນານໃນການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ, ແຕ່ການບັນລຸເປົ້າໝາຍອັນເລັກນ້ອຍໄປເທື່ອລະຂັ້ນສຸດທ້າຍເປົ້າໝາຍທີ່ໃຫຍ່ນັ້ນກໍ່ສໍາເລັດໄດ້ ປຽບເໝືອນທີ່ເຮົາຂຶ້ນບັນໄດ້ເທື່ອລະຂັ້ນ ສັນໃດກໍ່ສັນນັ້ນ.